De lelie van Belgrado

ljiljana_buttler_petrovicHet was nog heel vroeg in de ochtend toen een rinkelende telefoon mij ruw uit de armen van Morpheus rukte. Even stopte het doordringende geluid voor het opnieuw ongenadig aanzwol. Ik hoefde me niet uit bed te haasten, de beller was blijkbaar niet van plan het op te geven.

Een Duits sprekende man vertelde mij het nieuws. Ljiljana, de mooie en honingzoet geurende lelie uit Belgrado is niet meer. Met trots droeg ze de naam die haar moeder haar schonk. Ik ontmoette Ljiljana die ook wel de koningin van de Gipsy soul werd genoemd een paar jaar geleden. Ze had niets van een diva. Was een vrouw van vlees en bloed die me met krulspelden in haar haren, op rubberen teenslippers in een reusachtige roze ochtendjas ontving.

Ze werd al eerder dood gewaand, maar niets was minder waar. Ze was haar geliefde Belgrado uit angst voor vervolging en Roma haat ontvlucht. Ze streek neer in Düsseldorf waar de eens zo gevierde diva in vergetelheid probeerde met haar gezin te overleven. Ze werkte als schoonmaakster, keukenhulp en serveerster. Van zingen voor onbekend publiek was geen sprake meer.

Jaren later kwam Dragi Sestic haar na een lange zoektocht op het spoor. Zijn vader was al een groot bewonderaar van de Roma lelie. Hij koesterde haar platen en cassettes. Toen Dragi haar stem hoorde die je tot in de diepste lagen van je ziel weet te raken, wist hij het zeker. Hij moest en zou met haar werken. Aanvankelijk wilde ze niet. Vele telefoongesprekken en smeekbedes gingen vooraf aan haar comeback. Muziek was haar leven en ik ben blij voor haar dat ze de weg van haar hart weer kon volgen.

Los van de muziek was het een vrouw met een missie. Voor aanvang van haar concerten zei ze steevast: ‘Mensen, ik ben een Roma, een zigeuner. Wij zijn niet zoals velen denken. Wij staan anders in het leven dan u weet, maar we begrijpen dat onze cultuur voor u onbekend is.’ Ze sloot haar relaas af met: ‘Er is een lied in de ziel van elke zigeuner zolang hij leeft. En zo is het met mij’. Helaas is de waan van weleer nu werkelijkheid. Ik ben blij en dankbaar dat ik Ljiljana heb mogen ontmoeten. Al was het maar voor een moment. Een enkel ogenblik in de eeuwigheid. En haar lied zal voortbestaan. Ook na haar leven zal ze ons blijven aanraken met haar diepe, doorleefde stem. In gedachten keer ik terug naar het moment waarop we samen dansten op Roma muziek. Zij in haar roze ochtendjas, met krulspelden in haar haren en op teenslippers. Ik in een spijkerbroek.

Share
Twitter Facebook Instagram
blogs van felicita