Stadsacrobatiek

pasfotofelicitaSinds een paar jaar haal ik dagelijks acrobatische toeren uit om mijn honden veilig door de jungle van de binnenstad te loodsen. Niks genieten van de prachtige nevel die boven de stad hangt of het mooie herfstlicht. Nee, het is opletten geblazen. Kippenbotten, pilletjes, glasscherven, half afgeslagen bierflesjes, al dan niet gevulde condooms, al dan niet gebruikte tampons en ja soms ook een achterblijfsel van een asociale hondenbezitter die het verdomd heeft de uitgescheiden resten van zijn lieveling op te ruimen, beletten mij het ongebreideld genieten van al dat moois. In park Sonsbeek zet die trend zich voort en zig zag ik achter de Ronde Weide voorbij Durex pralines en menselijke uitwerpselen. En alsof het nog niet genoeg is, krijg ik tijdens mijn ochtendsessie stadsacrobatiek regelmatig allerlei verbale pulp naar mijn hoofd geslingerd. Nu ben ik gewend aan commentaar, ik heb twee windhonden en daar is blijkbaar altijd wel wat over te zeggen, maar als een of andere muts afkeurend met haar tong begint te klakken of me haast aanvalt omdat mijn hond een plasje doet, wordt het me teveel. Na jaren van wegslikken is het gedaan. Het afkeurende en belerende geluid haalt het slechtste in me naar boven. ‘Zit uw gebitje los?’ vroeg ik laatst aan zo’n tongklakkend mens. Ze schold me uit voor alles wat mooi en lief was. Een paar dagen later riep een vrouw: ‘Jouw hond is vies, jij bent een viezerik!’

‘Plast u nooit mevrouw,’ vroeg ik haar. En: Het vervelende van alles is dat ik  misschien wel via uw urine ongewild de anticonceptiepil binnenkrijg en over alle andere rotzooi nog maar te zwijgen. Heeft u daar weleens over nagedacht?’

‘Je bent een viezerik,’ schreeuwde ze driftig wijzend. Ik ben maar doorgelopen. Toch vind ik het een vreemd fenomeen. Legio Arnhemmers vinden het blijkbaar heel normaal om al hun afval op straat te deponeren en maar al te vaak sta ik ’s avonds oog in oog met een wildplasser. Laatst nog vond een bezoeker van een naburig café het heel normaal om mij een blik te gunnen op zijn ontblote, urinerende geslachtsdeel. Hij mikte het gele vocht tegen mijn glazen voordeur aan. Zijn vrienden vonden het stoer. Misschien moet ik er een volgende keer een foto van maken en die op de social media posten. Maar even alle gekheid op een stokje. Ik ben het er roerend mee eens dat hondenuitwerpselen opgeruimd moeten worden, maar geldt dat niet voor alles wat niet op straat thuis hoort?

Uit: Eigen!Magazine

Share
Twitter Facebook Instagram
blogs van felicita