Groeten uit Arnhem aan Zee

pasfotofelicitaDit jaar geen vakantie voor mij in het buitenland. Noodgedwongen weliswaar, maar dat mag de pret niet drukken. U zult zich wellicht afvragen waardoor ik aan huis en haard gekluisterd ben, welnu dit voorjaar werd ik aangereden door een man in een gigantische zwarte auto waar ik het merk niet van zal noemen. Het letsel dat ik daarbij opliep is van dien aard dat reizen op dit moment niet tot de mogelijkheden behoort. Maar een verblijf in Arnhem aan Zee heeft ook zo zijn voordelen.

Onlangs was ik in Bergen aan Zee. Een prachtig plaatsje in de buurt van Alkmaar. Na een bezoek aan Bergen, de boekhandel en een terras met uitzicht op de Ruïnekerk, togen we naar het strand. Onderweg liet ik me verwonderen door de schoonheid, de beslotenheid van het bos, het prachtige licht dat door de bomen scheen en het duinlandschap. Een gevoel van vrijheid nam al snel bezit van mij. Het weidse strand, de zon die op de schuimkoppen van de branding weerkaatste, de ongeëvenaarde wolkpartijen, ja dat alles vervolmaakte deze mooie dag. Argeloos wandelde ik langs het strand. Ik weet niet hoe ik het presteer, maar altijd als ik op een voor mij vreemd strand loop beland ik direct op het gedeelte waar mensen volledig ontkleed recreëren. Wat doe je dan? Omdraaien? Doorlopen? Doorgaans weet ik niet zo goed wat ik moet doen of waar ik moet kijken en loop dan enigszins van mijn stuk gebracht tussen al dat blote van wit, roze tot brons verkleurde vlees stug door.

Mijn zus en ik wandelden al filosoferend door de branding tot mijn blik getroffen werd door een blonde Adonis die uit de zee oprees. Ik stootte haar aan en vroeg haar enigszins bezorgd: ‘Goh, is dat niet? Ik meende een bevriend schrijver als een soort van vermeende jonge, gebronsde Fa uit het water richting strand te zien lopen en hield mijn adem in. Het leek me niet gepast hem nu te ontmoeten. Ik zag het al voor me: meneer de schrijver die in zijn blootje op mij afkomt en zegt: ‘Hallo Felicita, wat een aangename verrassing je hier te mogen ontmoeten’. Hij kust me naakt gedag terwijl mijn luchtige zomerjurkje nat wordt van de druppels zeewater die zijn vermeende godenlichaam nog omhullen. En ik blijf hem, terwijl hij gezellig staat te keuvelen, natuurlijk strak in zijn ogen kijken. ‘Omdraaien,’ zei ik met lichte paniek in mijn stem tegen mijn zus. ‘Ik kom meneer de schrijver liever gekleed tegen.‘

Thuis bedenk ik me dat Arnhem natuurlijk ook zo zijn nudistenstrandjes heeft. Maar gelukkig weet ik hier de weg en kan ik ongewenste confrontaties omzeilen. Ik koop een kaart en stuur hem aan meneer de schrijver.

Groeten uit Arnhem aan Zee!

Share
Twitter Facebook Instagram
blogs van felicita