Meet the natives

pasfotofelicitaSoms zijn er van die dagen in een mensenleven die tegen wil en dank horizontaal doorgebracht moeten worden. Onlangs werd ik er tijdelijk aan onderworpen. Vanwege bonzende slapen, lukte lezen niet zo goed, maar gelukkig bestaat er zoiets als televisie.

Rustig zapte ik van kanaal naar kanaal tot ik een uitzending vond die mijn behoefte bevredigde. ‘ Meet the natives’ ging volgens de ondertiteling over ‘inboorlingen’ die op het punt stonden een bezoek te brengen aan een buitenwijk van Peoria, Illinois, een industriële stad in het Middenwesten van de VS. De term ‘inboorling’ stuitte me tegen de borst en enigszins geïrriteerd over het in mijn ogen laatdunkende stempel dat de mannen direct opgedrukt kregen, keek ik toe hoe hun avontuur langzaam maar zeker gestalte kreeg.

De vijf mannen waren afkomstig van een stam uit Tanna, een van de 83 eilanden uit de Archipel Vanuatu, een eilandengroep in de Stille Oceaan. Ze wilden weten hoe verschillende mensen in de Verenigde Staten leven en tegelijkertijd aandacht vragen voor de noodzaak voor vrede.

De lendendoekjes maakten plaats voor trainingsbroeken, sportschoenen, jacks en wollen hoofddeksels. Goedgemutst gingen de wijze mannen van de stam op pad en openden ze zich voor de belevenissen die hen te wachten stonden.

De eerste Amerikaanse familie verwelkomde hen hartelijk, maakte hen deelgenoot van hun dagelijks reilen en zeilen en wilde belangrijke tradities met de mannen delen. Thanksgiving stond voor de deur dus de inheemse mannen gingen mee naar een Amerikaanse Mall. Eerst naar de dierensuper waar naast de afdeling met diervoeding de afdeling met kleding voor de hond des huizes bezocht werd. Met open mond keken ze toe hoe truitjes en jasjes gepast werden. ‘Mensen zorgen beter voor hun dieren dan voor elkaar’ merkte een van hen op. Nadat ook de afdeling met uitheemse dieren bezocht was, togen ze naar de supermarkt om kalkoen te kopen.

De kalkoenen lagen keurig opgestapeld en zo op het eerste oog was er niet veel verschil te ontdekken, maar dat schijn bedriegt bleek al snel. Een gecultiveerde kalkoen kostte beduidend minder dan een natuurlijke vogel, waarvoor al snel 70 dollar betaald moest worden. De mannen uit Tanna waren verbijsterd dat de nepvogel zoveel goedkoper was dan de natuurlijke variant. Het is toch bizar.

Bij het aanbreken van de nationale feestdag maakten de gasten uit Tanna zich lichtelijk zorgen om de kookkunsten van hun gastvrouw. Ze keken toe hoe ze de kalkoen volstopte met allerlei vreemdsoortige ingrediënten en hem vervolgens kloek dichtnaaide. Na deze daad stopte ze de uit de kluiten gewassen vogel in een plastic zak en sloot hem vervolgens in een soort van braadpan op. Leverde het bereiden van een vogel in plastic geen gevaar voor de gezondheid op? Kwamen er geen giftige stoffen vrij, vroegen ze zich bezorgd af. Ze spraken uit vertrouwen te stellen in het beoordelingsvermogen van de gastvrouw, maar bekeken met een gezonde dosis argwaan de hedendaagse westerse manier van voedsel bereiden. Pakjes en potjes werden tevoorschijn getoverd om de rest van het menu te bereiden. ‘Zou ze weten dat het dood voedsel is? Ze raken ondervoed zo, mompelden ze bezorgd.

Het was mooi om te zien hoe die dag tradities met elkaar gedeeld en verweven werden. Zowel de familie als hun logees spraken hun dank uit voor al het goede dat zij mochten ontvangen, herdachten dierbare overledenen en vervolgens gingen ze samen in gebed. Beide in de eigen taal en volgens eigen gebruiken. De oprechte interesse in elkaar was van bijzondere schoonheid.

De mannen uit Tanna zetten me met hun waarnemingen aan het denken. Ze getuigden van diepe wijsheid en een verbondenheid met het oorspronkelijke waar de meeste van ons zover van geraakt zijn. Na afloop van de feestdagen vertrokken de mannen naar het volgende gastgezin in Los Angeles. Maar niet voor ze hun gastgezin bedankten met een traditioneel ritueel. Ik zapte verder. Geschokt doordat ik me realiseerde hoever we in onze moderne samenleving verwijderd geraakt zijn van de bron. Verdwaalde zielen zijn we verstrikt in de jungle van techniek.

Share
Twitter Facebook Instagram
blogs van felicita