Week 4: Siamees recht

Felicita Vos en Jac. Toes zullen elkaar twaalf zaterdagen lang bestoken met alles wat hun opvalt, wat hen prikkelt, razend maakt, tot tranen beweegt of anderszins beroert in Arnhem en de rest van het heelal.  Om en om geeft de een de voorzet, waarna de ander de bal ofwel in het open doel knalt, ofwel de opgelegde kans magistraal verprutst. Maar altijd met stijl en onaangetaste slagkracht.

Felicita Vos en Jac. Toes zullen elkaar twaalf zaterdagen lang bestoken met alles wat hun opvalt, wat hen prikkelt, razend maakt, tot tranen beweegt of anderszins beroert in Arnhem en de rest van het heelal. Om en om geeft de een de voorzet, waarna de ander de bal ofwel in het open doel knalt, ofwel de opgelegde kans magistraal verprutst. Maar altijd met stijl en onaangetaste slagkracht.

Een goede middag Felice!

Een paar weken geleden vond de pro-formazitting plaats tegen twee verdachten die op in Nijmegen een man hadden doodgereden. Ze zaten met zijn tweeën op een scooter en waren op de vlucht na een mislukte overval op hotel Belvoir. Op die dramatische avond reed ik bij toeval over de Oranjesingel net nadat het ongeval was gebeurd. Het zag er heel naar uit: de papieren van het slachtoffer lagen verspreid op het wegdek, iets of iemand was afgedekt met een dekzeil, er schenen volop zwaailichten en net als bij een moordzaak stonden er genummerde bordjes bij o.a. de scooter. Aan alles voelde je het noodlot.

De zaak kreeg nogal wat staartjes doordat de verdachten het verplegend personeel in het ziekenhuis op bedreigingen trakteerde. Later lieten hun familieleden op de redactie van De Gelderlander weten dat bepaalde publicaties bepaalde gevolgen zou hebben voor bepaalde journalisten.
Op de zitting bleek de twee verdachten hun verdediging aan een juridisch dilemma ophingen: ze beschuldigden elkáár ervan dat ze aan het stuur van de scooter hebben gezeten. Omdat het technische onmogelijk is om samen het stuur vast te houden (wat de daders trouwens ook niet beweren) liegt een van hen dat ie barst. Het OM heeft nu een probleem: je weet zeker dat een van de twee het heeft gedaan maar hoe bewijs je wettig en overtuigend wie de voetganger heeft doodgereden?

Uitgaande van het principe dat eenieder verantwoordelijk is voor zijn eigen daden, valt voor deze proceshouding weinig bewondering op te brengen. Veel aardiger zou het zijn als ze elk beweerden juist wel de bestuurder te zijn geweest, wat juridisch overigens niks oplost. Maar nu? Er is een hoogleraar die beweert dat je van die twee scooterrijders een criminele vereniging kunt maken. Een soort Siamese tweeling die je dan als geheel verantwoordelijk stelt, en straft –  in dit geval voor doodslag. Zo’n constructie doet mij denken aan militaire dienst. Dat een heel peloton werd gestraft als één soldaat iets had misdaan. Wat die twee scooterrijders (of in ieder geval één van hen) nu flikken is natuurlijk een rottruc. Maar zou jij, Felice, voor mijn rijgedrag willen opdraaien terwijl je alleen maar bij mij op de buddyseat hebt gezeten? Ik ben er niet uit. Alles in me zegt: beide verdachten even zwaar straffen. Maar toch…  Je peinzende  schrijfgabber.

PS Los hiervan nog even nagedacht over de positie van Siamese tweelingen in het recht. Stel, er is zo’n tweeling, een met twee hoofden, vier armen, twee benen en één lijf. Op een kwade dag krijgen ze ruzie met elkaar (of zichzelf). De ene helft van de Siamese tweeling slaat een paar tandjes uit de mond van de andere, waarop die andere helft aangifte doet. Verdwijnen ze dan samen in de cel? Of worden ze allebei door slachtofferhulp onder de hoede genomen?

 

 

Ha Jac.

Ja, ik herinner me de zaak die op mij ook diepe indruk heeft gemaakt. Het lijkt me afschuwelijk om stille getuige van zo’n dramatische gebeurtenis te zijn en de crimescene ongewild als argeloze passant te aanschouwen.

Ik snap de vergelijking met een Siamese tweeling, maar die gaat mij wat ver.

De gedachte aan een Siamese tweeling triggert bij mij de herinnering aan de Iraanse zusjes Ladan en Laleh Bijani. Ik zag een documentaire over hun leven en de operatie die hen op 29-jarige leeftijd in Singapore van elkaar zou scheiden. Zij waren met hun schedel aan elkaar gegroeid. Hadden beiden een eigen stel hersenen, maar een gedeelde slagader. Ze deden er alles aan om als twee autonome vrouwen te leven. Na een drie dagen durende operatie overleden de moedige en levenslustige zusjes aan de gevolgen van bloedverlies. Het intense verlangen om aan een gezamenlijk lichaam te ontsnappen en afzonderlijk van elkaar te kunnen bestaan, moesten de jonge vrouwen met de dood bekopen.

De zusjes Abigail en Brittany Hensel zijn eveneens twee zielen in een gedeeld lichaam. Maar wel met ieder een eigen geest, een eigen wil en eigen verantwoordelijkheid voor het individuele leven dat ze ondanks hun verbondenheid los van elkaar leiden. Scheiding is voor hen geen issue. Ze willen pertinent niet door een operatie van elkaar verlost worden.

Abigail en Brittany zijn, ondanks hun fysieke vergroeiing, twee individuen. Volgens welingelichte bronnen schrijven ze ieder met een eigen hand, hebben ze ieder zo hun eigen voorkeuren en eigen smaak, beheersen beide meisjes ieder één deel van hun niet gescheiden lichaam, kunnen ze normaal lopen en rennen en zelfs autorijden. Ook via hun kleding dragen zij hun afzonderlijke persoonlijkheid uit. Een naaister past hun kleding met kleine accentverschillen aan waardoor ze een eigen identiteit kunnen uitdrukken. In plaats van naar elkaar te wijzen, proberen zij zich te onderscheiden en hun eigenheid te waarborgen. Hun moedige strijd staat in schril contrast met die van de heren, waarvan er in ieder geval één alle belang bij heeft zijn individualiteit tijdelijk op te geven.

De scooterrijders zijn door het dodelijke ongeval en lafheid met elkaar verbonden. Ze wijzen elkaar aan als dader en smeden een symbiotisch verbond waardoor ze volgens het Nederlands rechtssysteem niet bestraft kunnen worden. Dat zou je als een Siamese tweelingconstructie kunnen zien waartoe ze zichzelf uit eigenbelang c.q. opportunisme willens en wetens veroordelen. Het is in dit geval wel een synergie waarbij een van beide heren parasiteert. Wie weet is een slimme rechercheur in staat hen met uiterst precieuze verhoortechnieken van elkaar te scheiden en wordt alsnog duidelijk wie de dader van doodslag is. De scooterrijders hanteren, zoals je al zegt, een sluw trucje om hun verantwoordelijkheid te kunnen ontlopen. Misschien zijn beiden wel even schuldig en maakt het niet uit wie de scooter bestuurd heeft. Misschien heeft de persoon op de buddyseat de bestuurder wel tot de daad aangezet. Wie zal het zeggen? Het is en blijft een lastige kwestie Jac. waar ik, net als jij, niet uitkom.

Tot volgende week gabber!

Ciao, je schrijfmaatje

Share
Twitter Facebook Instagram
blogs van felicita