De kunst van het verleiden

columnfotoU kent ze wel, die verhalen van glazenwassers die getrakteerd worden op de aanblik schaars geklede dames of klusjesmannen die in negligé of zelfs in Evakostuum ontvangen worden. Maar andersom gebeurt ook. Onlangs ging ik met een paar vriendinnen uit eten. Eén van hen vertelde over een lekkage in het appartementencomplex waarin ze woont. Ze had een mail naar de woningbouwvereniging gestuurd die er, naar eigen zeggen, met spoed een mannetje op zou zetten.

Ze zat net te Skypen met een vriend in Argentinië, toen er aangebeld werd. Ze stond oog in oog met een man die, zodra hij haar zag, zijn hand naar zijn kruis bracht om daar niet al te subtiel en ritmisch in te knijpen.

Ze negeerde het, bleef hem strak in de ogen kijken, legde uit wat het probleem was en hij droop af om de klus te klaren.

Nog geen vijf minuten later belde hij weer aan. En ja hoor, hij keek haar geloken aan terwijl zijn hand weer driftig in zijn kruis tekeer ging. Nee, het was niet de Michael Jackson greep. Het leek meer op een fysiotherapeutische, spierversterkende oefening waarbij hij de opdracht had gekregen om in een balletje te knijpen, maar dan anders. Waarschijnlijk was het een rituele paringsdans die zijn doel mistte.

‘Denk je nu echt dat iemand me daarmee verleidt?’, zei ze verongelijkt. We staken de draak ermee om vervolgens de kunst van het verleiden eens onder de loep te nemen. Oké, toegegeven, best een lastige klus. Veel mannen vinden ons ongrijpbare wezens waar ze niets van begrijpen en wij vrouwen snappen niet dat ons gedrag ondoorzichtig is. Terwijl we ons bogen over de kunst van het verleiden en wat de Ars Amatoria van Publius Ovidius daarover te zeggen had, waarin wij vrouwen er met 812 versus 1.518 aan de man gewijde verzen overigens ook bekaaid vanaf komen, kwam Peter, een kunstenaar van een jaar of zestig, aan ons tafeltje staan. Hij had duidelijk een glaasje teveel op. Vroeg niet of hij ons stoorde, maar begon heel zielig zijn verhaal te doen. Zijn vrouw wilde scheiden omdat hij verliefd was geworden op een veel jonger exemplaar, die hem er ook uitgeschopt had omdat hij was vreemdgegaan met weer een andere dame. Als sluitstuk van zijn eenakter vroeg hij doodleuk of hij met een van ons mee naar huis mocht die avond. Een bed zonder vrouw vond hij maar niets. U begrijpt dat hij kort daarop alleen vertrok. Van verleiden had Peter duidelijk geen kaas gegeten.

Maar wat kenmerkt nu een goede verleider? We waren het unaniem met elkaar eens. Een verleider is nooit grof en obsceen. Hij geeft een vrouw gepaste aandacht, neemt initiatieven, maar weet ook wanneer hij een stapje terug moet doen, is attent, haakt niet bij de eerste de beste tegenslag af, gedraagt zich niet als een jaloerse haan, en nee, hij trekt niet zo’n doorzichtige trukendoos open, vreselijk! Hij kent het spel van de verleiding binnen de verleiding en is met dit alles in zijn bagage ook nog eens zichzelf. Ja, verleiden is een kunst die door velen herontdekt moet worden. En heren, als je het onder de knie hebt levert de kunst van het verleiden je meer op dan alleen het hart van je geliefde.

Share
Twitter Facebook Instagram
blogs van felicita